Üç tek bobinli manyetik taşıyan, çift kesimli ve vidalı saplı gitarlar, elektro gitarın en çok kullanılan biçimidir. Yaygınlığının sebebi tek bir tını değil, bir çalgıyla birden çok tınıya ulaşabilmektir.
Üç manyetik beş ayrı konumda kullanılır. Köprüye yakın manyetik teli en az hareket ettiği noktadan okur ve atağı belirgin, ince bir ses verir; sapa yakın manyetik aynı teli en geniş salınım noktasından okur ve kalın bir ses üretir. Ara konumlarda iki manyetik birlikte çalışır ve çıkışları birbirini kısmen götürür; orta bölgesi çukur, camsı bir ses çıkar. Bu ara konumlar funk ve temiz dokuların tipik tınısıdır.
Tek bobinli manyetik şebekeden gelen uğultuyu da alır. Komşu iki manyetiğin ters sarım ve ters kutupla yapılması, ara konumlarda bu uğultuyu götürür; tek başına kullanıldıklarında uğultu geri gelir.
Yapı tarafında sap gövdeye vidayla bağlanır. Vidalı birleşim temas yüzeyini azaltır, sönümü artırır ve atağa çıtlak bir kenar verir. Uzun tel boyu ise aynı akorda daha yüksek gerginlik demektir; teller sert gelir, tiz bölge açılır.
Çoğu örnekte titreşim kolu bulunur. Kolun bulunduğu düzenek akordu zorladığı için üst eşik kanallarının kayganlaştırılması ya da kilitli bir düzenek kullanılması olağandır.