Pedal zinciri kurarken asıl mesele birimlerin sayısı değil, her birinin girişine ne kadar güçlü bir sinyal geldiğidir. Aynı pedal, önüne konan birim değiştiğinde başka davranır.
Zincir çalgıdan başlar. Manyetiğin çıkış düzeyi doyum üreten birimin ne kadar kırpacağını belirler; kalın sarımlı bir manyetikle sürülen pedal, tek bobinli bir manyetikle sürülene göre daha erken doyuma girer. Gitarın ses düğmesi zincirin ilk denetimidir.
Doyum üreten birimler başta durur ve kendi aralarında da sıralanır. Hafif kırpan bir birimin, daha sert kırpan bir birimin önüne konması girişi güçlendirir ve ikinciyi öne çeker; sıra tersine çevrildiğinde aynı iki pedal bambaşka duyulur.
Filtre türü birimler doyumdan sonra gelir. Tiz bölgeyi süpüren bir pedal doymuş sinyale uygulandığında konuşma etkisi verir. Zaman temelli birimler ise en sonda durur; gecikme ve yankı kendilerinden önceki her şeyin kopyasını üretir ve doyumdan önce konduklarında kopyalar da kırpılır.
Amfinin kendi döngüsü bu sıralamayı değiştirir. Zaman temelli birimler bu döngüye konduğunda amfinin doyumundan sonra devreye girer ve kopyalar temiz kalır.
Son bir ayrıntı kablo ve tampon devredir. Uzun kablolar manyetiğin tiz bölgesini keser; zincirin başında bir tampon devre bulunması bu kaybı önler, buna karşılık bazı filtre pedalları tampon devreli bir girişte beklenenden başka davranır.