Akorlu melodi, ezginin en üst seste durduğu ve altındaki akorun onunla birlikte hareket ettiği dokudur. Tek gitarla hem şarkıyı hem armoniyi duyurmanın yolu budur.
İlk kural ezginin yerini korumasıdır. Ezgi her zaman en üst telde ve en yüksek seste kalır; altındaki akor dizilişi buna göre seçilir. Aynı akorun sap üzerinde birkaç ayrı dizilişi olduğundan, doğru diziliş ezginin bulunduğu sese göre bulunur.
İkinci kural seyreltmedir. Dört beş sesi aynı anda çalmak dokuyu ağırlaştırır; kök çoğu zaman bırakılır, elde kalan üçlü ile yedili akorun kimliğini taşır. Eksik sesler kulak tarafından tamamlanır.
Üçüncü kural hareket sıklığıdır. Her ezgi notasına akor konmaz; akor yalnız armoninin değiştiği yerlerde ya da ezginin uzun durduğu seslerde kurulur. Aradaki hızlı notalar tek sesli bırakılır. Bu seyreltme dokuyu nefes aldırır.
Dördüncü kural bağlantıdır. İki akor arasında ortak kalan parmaklar kaldırılmaz; ezgi ilerlerken alttaki seslerin olabildiğince az hareket etmesi, dokuyu akıcı tutar. Yarım ses yürüyen iç sesler bu akıcılığı kurmanın en kısa yoludur.
Çalışmaya bilinen basit bir ezgiyle başlanır. Ezgi önce tek sesli çalınır, sonra her uzun sesin altına birer akor konur; doku sonradan sıklaştırılır.