Bozulma üreten pedallar, gelen sinyalin tepe değerlerini kırpar ve yeni doğuşkanlar üretir. Aralarındaki fark, kırpmanın ne kadar sert ve hangi devreyle yapıldığıdır.
İlk grup yumuşak kırpma yapar. Kırpma eğrisi yuvarlak olduğu için sinyalin dinamiği korunur; hafif çalındığında neredeyse temiz, sert çalındığında doymuş duyulur. Bu gruptaki pedallar çoğu zaman tek başına kullanılmaz, amfinin doyumunu öne çekmek için zincirin başına konur.
İkinci grup daha sert kırpar ve orta bölgeyi öne çıkarır. Çıkan ses kalabalığın içinden ayrılır, cümleler belirginleşir. Solo bölümlerinde yaygın olmasının sebebi bu orta bölge vurgusudur.
Üçüncü grup kırpmayı en uca götürür. Sinyalin tepe ve dip noktaları düzleştirilir; ortaya dinamiği neredeyse yok olmuş, uzun süren ve uğultulu bir ses çıkar. Bu tür bir pedalda elin sertliği tınıyı değiştirmez. Gürlük denetimi gitarın ses düğmesine kalır.
Zincirdeki yerleri de birbirinden ayrıdır. Yumuşak kırpan bir birimin sert kırpan bir birimin önüne konması girişi güçlendirir ve ikinciyi öne çeker; sıra tersine çevrildiğinde aynı iki pedal bambaşka duyulur.
Seçimde ölçü, pedalın tek başına nasıl duyulduğu değil, kullanılan amfiyle birlikte nasıl davrandığıdır.