İki tek bobinli manyetik taşıyan, sade donanımlı ve vidalı saplı gitarlar, elektro gitarın en eski yerleşik biçimlerinden biridir. Donanımın azlığı bir eksiklik değil, tınıyı belirleyen tercihtir.
Köprü manyetiği metal bir tabla üzerine oturur ve eğik yerleştirilir. Eğim, pes tellerin manyetiğe uzak, tiz tellerin yakın düşmesini sağlar; pes bölge yumuşar, tiz bölge keskinleşir. Tabla ise manyetik alanı biçimlendirir ve tınıya tok bir alt orta bölge katar. Country ve blues dağarında bu manyetiğin keskin sesi dönem tınısı sayılır.
Sap manyetiği metal bir kapak içinde durur. Kapak üst doğuşkanları bir miktar keser ve sesi yuvarlaklaştırır; aynı çalgıda iki manyetik arasındaki fark belirgindir.
Yapı tarafında sap gövdeye vidayla bağlanır ve tel boyu uzundur. Uzun tel boyu daha yüksek gerginlik demektir; teller sert gelir, atak çıtlar ve nota ayrışır. Köprünün gövdeye doğrudan oturması da sönümü azaltır.
Donanımın sade olması, tınının elden gelmesi anlamına gelir. Vuruşun sertliği, tele değme noktası ve gitarın ses düğmesi; tını bu üç değişkenle yönetilir.