Klavyeye vurarak çalmaya başlarken ilk kurulacak şey hız değil, iki elin iş bölümüdür. Sağ elin bir parmağı artık vuran değil, basan bir parmaktır; sol el ise ona göre yer açar.
İlk alıştırma tek telde üç sesle yapılır. Sol elin işaret parmağı bir perdeyi basılı tutar, yüzük parmağı iki üç perde ötede bekler, sağ elin işaret parmağı ise çok daha üstteki bir perdeye iner. Sağ el parmağı kalkarken teli hafifçe yana çeker; bu çekiş ikinci sesi kendiliğinden duyurur. Üçüncü ses sol elin yüzük parmağı telden ayrılırken çıkar. Böyle kurulan bir üçlü, tek bir vuruşla üç ses verir.
İkinci konu susturmadır ve başlangıçta en çok atlanan yerdir. Vurulan tel dışındaki teller çevredeki titreşimle birlikte ses vermeye başlar; sol elin boşta kalan parmakları ile sağ elin avuç kenarı bu telleri kapatır. Doyumun yüksek olduğu bir düzende susturma yapılmazsa teknik duyulmaz, yalnız uğultu kalır.
Üçüncü konu kuvvettir. Parmak tele dik ve hızlı iner; yavaş inen bir parmak teli perdeye yaslar ama titreştirmez. Kuvvet artırmak sesi büyütmez, yalnız akordu bozar ve eli yorar.
Çalışma tek telde oturduktan sonra tel değişimine geçilir. Susturulacak tel sayısı arttığı için bu basamak, tekniğin asıl zorluğudur.