Bir gitarın tek başına orkestra gibi duyulması, kayıtta üst üste bindirilen katmanlarla olur. Brian May bu düzenlemeyi rastgele bir kalabalık olmaktan çıkarıp armonik bir yazıya çevirdi.
Yöntemin temeli, aynı ezginin farklı aralıklarla tekrarlanmasıdır. Ana hattın üçlü ve altılı aralıklarla ikinci ve üçüncü kez kaydedilmesi, üflemeli çalgı grubuna benzeyen bir doku üretir. Aralıklar sabit tutulmaz; tonun gerektirdiği yerde büyük, gerektirdiği yerde küçük üçlü kullanılır. Katmanlar dizinin içinde kalır ve akorla çarpışmaz.
İkinci ayrıntı zamanlamadır. Katmanlar birbirinin tam üzerine düşmez; aradaki küçük sapmalar dokuyu genişletir. Aynı etki gecikme pedalıyla taklit edilebilir, ama ayrı ayrı çalınan hatların doğal sapması daha canlı duyulur.
Tınısı da alışılmışın dışındadır. Kendi yaptığı çalgı, üç manyetiği ayrı anahtarlarla ve faz seçenekleriyle taşır; manyetiklerin ters fazda birleştirilmesi, orta bölgesi çukur ve burunsu bir ses verir. Pena yerine bozuk para kullanması da tınının parçasıdır: sert ve esnemeyen bir yüzey, telin üzerinde tırtıklı bir atak bırakır.
Amfi tarafında tiz yükselten küçük bir ön birim kullanır. Böyle bir birim doyumu artırmaz, girişe verilen sinyali güçlendirir ve amfinin kendi doyumunu öne çeker.
Katmanlı düzenleme çalışmak isteyen bir kursiyer için ilk basamak armonidir. Hangi aralığın hangi akor üzerinde kullanılacağı bilinmeden kaydedilen ikinci hat, dokuyu zenginleştirmez, bulanıklaştırır.