Hard rock topluluğunda gitar iki işi aynı anda yürütür. Bir yandan ritim bölümünün parçasıdır, öte yandan şarkının tanınır malzemesini taşır. Bu ikisi arasındaki denge türün kendi dilini kurar.
Ritim tarafında kullanılan malzeme kök ile beşliden oluşan akorlardır. Üçlü ses dışarıda kaldığı için yüksek doyumda doku dağılmaz; şarkının rengini vokal hattı ve bas belirler. Akorlar uzun tutulmaz, araya susturulmuş vuruşlar girer ve ritim bu boşluklardan doğar.
Riff tarafında ölçü tekrardır. Kısa bir kalıp değişmeden döner ve dinleyici onu bir ezgi gibi hatırlar; değişiklik yalnız formun dönüm noktalarında yapılır. Riff ile vokal aynı anda konuşmaz, sıraya girer.
Solo tarafında malzeme beş sesli diziden gelir ve cümleler şarkının içinde durur. Soloya geçerken ritim gitarının bıraktığı boşluk ikinci bir gitar ya da klavye tarafından doldurulur; tek gitarlı topluluklarda solo kısa tutulur.
Tını tarafında zincir kısadır. Doyum çoğunlukla amfiden alınır ve gürlük denetimi elden yapılır; hafif çalınan akor temiz, sert çalınan akor doymuş duyulur.
Bu dağarda çalışan bir kursiyer için asıl zorluk hız değil dayanıklılıktır. Aynı kalıbı tempo bozulmadan üç dakika sürdürebilmek, türün ilk sınavıdır.