Progresif rock, şarkı formunun dışına çıkan bir dağardır. Bölümler uzun, ölçüler değişken, tonaliteler geçişlidir; gitarın işi de buna göre değişir.
İlk zorluk ölçüdür. Beş, yedi ya da dokuz birimlik döngüler, batılı kulağın alışık olduğu dörtlü bölünmenin dışındadır. Bunlar sayılarak değil gruplanarak taşınır: yedi birimlik bir döngü üç artı dört ya da dört artı üç olarak hissedildiğinde el yerini bulur. Aynı döngü farklı gruplanırsa bambaşka duyulur.
İkinci zorluk formdur. Bir parça birbirinden ayrı birkaç bölümden oluşur ve bölümler tekrar etmeyebilir. Ezberlenen şey kalıp değil sıradır; çalışma, bölüm geçişlerinin üzerinde yoğunlaşır. Tökezleme oralarda olur.
Üçüncü zorluk tonalite değişimleridir. Bir bölümden diğerine geçerken merkez kayar; doğaçlama yapan icracı yeni merkezi hemen bulmak zorundadır. Bunu kolaylaştıran şey akorları derece olarak düşünmektir.
Doku tarafında gitar sürekli öne çıkmaz. Kimi bölümde arpejlerle zemin kurar, kimi bölümde klavyeyle aynı hattı birlikte çalar, kimi bölümde susar. Topluluk içinde yer değiştirmek bu dağarda olağandır.
Çalışmaya metronomla ve bölüm bölüm başlanır. Parçanın tamamını baştan sona tekrar etmek, zor geçişleri de her seferinde yanlış tekrar etmek anlamına gelir.