Sözsüz rock, gitarın şarkıcı yerine geçtiği bir alandır. Bu dağarda bir parçanın ayakta kalması, ezginin söylenebilir olmasına bağlıdır; Joe Satriani'nin yazdığı parçaların ortak özelliği budur.
Ezgi kurma biçimi şarkı yazımına yakındır. Tema önce basit bir hâlde duyulur, tekrarlanır, sonra bir tonalite değişimiyle büyür. Doğaçlama bölümleri temanın malzemesinden beslenir; dinleyici solonun da aynı parçaya ait olduğunu duyar.
Teknik tarafta kullandığı dağar geniştir, ama hiçbiri gösteri olarak kalmaz. Klavyeye vurarak çalma akor dizilişlerini genişletmek için, titreşim kolu sesleri aşağı çekip geri getirmek için, doğuşkanlar ise tiz bölgede ezgi taşımak için kullanılır. Her teknik bir müzikal işe bağlanmıştır.
Modal renk seçimi de bu yazının parçasıdır. Aynı akor üzerinde dizinin dördüncü derecesini yükseltmek ya da ikinci derecesini pesletmek, akor değişmeden rengi değiştirir; sözsüz bir parçada bu değişimler sözün yerini tutar.
Öğretmen olarak bıraktığı iz ayrıdır. Kendisinden ders alan icracıların birçoğu sonradan kendi dillerini kurdu; bu, öğretimin kalıp aktarmak yerine çalışma yöntemi aktarmasıyla ilgilidir. Sözsüz rock çalışan bir kursiyer için de ölçü aynıdır: önce ezgi, sonra teknik.