Bir topluluk içinde gitarın işi her zaman öne çıkmak değildir. John Frusciante'nin çalışı, dokunun içinde kalarak şarkıyı taşıyan bir gitar anlayışının örneğidir.
Yöntemin ilk ayağı seyrekliktir. Akorlar tam basılmaz; iki ya da üç telle kurulan parçalı diziliş, basın ve davulun yerini kapatmaz. Çalınmayan sesler eşlik eden çalgılara bırakılır. Aynı akor üç çalgı tarafından birlikte tamamlanır.
İkinci ayağı ritmik yerleşimdir. Vuruşlar sürekli değildir; kısa, susturulmuş vuruşlarla bırakılan boşluklar değişimli kullanılır. Funk dilinden gelen bu yerleşimde on altılık bölünme el salınımıyla taşınır ve çalınmayan vuruşlarda pena tellere değmeden geçer.
Üçüncü ayağı ezgisel eşliktir. Akor dizisinin üzerine, şarkıcının hattından bağımsız ikinci bir ezgi yazılır; bu hat çoğu zaman tek seslidir ve akorun üst seslerinde dolaşır. Dinleyici onu solo olarak değil, şarkının parçası olarak duyar.
Tını tarafında seçim sadeliktir. Tek bobinli manyetikler, az doyum ve kısa bir zincir; gürlük denetimi elden yapılır, doku değişimleri pedal yerine çalış biçimiyle sağlanır.
Bu anlayışı çalışan bir kursiyer için ölçü, çalınan parçanın topluluktan çıkarıldığında eksik duyulmasıdır. Tek başına çalındığında bile kendini açıklayan bir eşlik, dokunun içinde yerini bulmuş demektir.