Rock topluluğunda ritim gitarı çoğu zaman arka planda sayılır. Keith Richards'ın çalışı bu sıralamayı tersine çevirir; şarkıyı taşıyan şey solo değil, ritim gitarının kurduğu dokudur.
Bu dokunun teknik temeli açık akortta beş teldir. En pes tel çıkarılır ve kalan beş tel boşken bir majör akor verecek biçimde ayarlanır. Böyle bir düzende bar tutuşu tek parmakla kurulur, akorlar sap boyunca kaydırılabilir ve her pozisyonda açık teller çınlamayı sürdürür. Altıncı telin bulunmaması bir eksiklik değil, dokuyu açan tercihtir: akorun kökü basa bırakılır, gitar orta bölgede kalır.
İkinci ilke aralıktır. Akorlar tam basılmaz; çoğu zaman iki ya da üç tel çalınır ve aradaki boşluklar ikinci gitar tarafından doldurulur. İki gitarın birbirinin boşluğuna girdiği bu düzen, hangi parçanın kim tarafından çalındığının ayırt edilemediği bir doku üretir.
Üçüncüsü vuruşun yerleşimidir. Vuruşlar tam vuruşun üzerine değil, biraz arkasına düşer; doku bu küçük gecikmeyle ağırlaşır ve davulun önüne geçmez. Aynı kalıbın tam vuruşta çalınması parçayı aceleci gösterir.
Ritim gitarı çalışan bir kursiyer için buradaki ders nettir. Akorun tamamını çalmak her zaman doğru değildir; hangi seslerin bırakılacağı, hangilerinin çalınacağı kadar belirleyicidir.