Elektro gitar penayla çalınır sayılır. Mark Knopfler bu alışkanlığın dışında kalır; penayı bırakıp parmakla çalması, hem tınısını hem cümle kurma biçimini belirler.
Parmakla çalınan bir elektro gitarda atak yumuşaktır. Parmak ucunun etli yüzü tele penadan daha geniş bir alanla girer, üst doğuşkanlar zayıflar ve sesin önüne yuvarlak bir giriş konur. Aynı nota penayla çalındığında keskin, parmakla çalındığında açılan bir sesle duyulur; kalabalık bir topluluk dokusunun içinden ayrılmasını sağlayan şey bu farktır.
İkinci kazanç tel geçişlerindedir. Baş parmak pes telde bas sesini tutarken diğer parmaklar üst tellerde ezgi taşıyabilir; birbirinden uzak iki tel aynı anda çalınır. Country ve halk gitarı dağarından gelen bu doku, rock topluluğunun içinde kullanıldığında gitar hem eşlik hem ezgi görevini üstlenir.
Üçüncüsü susturmadır. Parmakla çalarken serbest kalan parmaklar çalınmayan tellerin üzerinde durur; yüksek doyum kullanılmayan bu düzende doku temiz kalır ve notaların arasındaki sessizlik korunur.
Tını tarafında tercih edilen zincir kısadır. Temiz ya da hafif doyumlu bir amfi, araya giren az sayıda birim ve manyetiklerin ortak kullanıldığı ara konumlar; bu konumlarda iki manyetiğin çıkışı birbirini kısmen götürür ve orta bölgesi çukur, camsı bir ses çıkar.
Penadan parmağa geçen bir kursiyerin ilk işi tırnak boyunu ayarlamaktır; çok uzun tırnak penaya, çok kısa tırnak boğuk bir sese yaklaştırır.