Gitarın klavyesi aynı sesi birden çok yerde barındırır. Bu, çalgıyı esnek yapar ama öğrenmeyi zorlaştırır; hangi sesin nerede olduğunu bilmek ezber gerektirir. Pat Martino'nun yaklaşımı bu karmaşayı azaltmak üzerine kuruludur.
Yöntemin özü indirgemedir. Çok sayıda akor türünü ayrı ayrı ezberlemek yerine, bunları az sayıda temel biçime bağlar. Azaltılmış akor dört sesi eşit aralıkla dizdiği için her üç perdede kendini tekrar eder; artmış akor da aynı biçimde dört perdede döner. Bu iki simetrik yapı, sap üzerinde sabit noktalar sağlar ve başka akorlar bu noktalardan türetilir.
İkinci ilke minör merkezliliktir. Birçok akor türü, uygun bir minör akorun üzerine oturtularak düşünülür; icracı bir tek kalıp dağarıyla birden çok akor üzerinde çalışabilir. Bu, çalınan sesleri azaltmaz, karar sayısını azaltır.
Üçüncüsü sağ elin eşitliğidir. Martino'nun çizgileri uzun ve kesintisizdir; her nota aynı gürlükte çıkar, bağlı çalma az kullanılır. Bu süreklilik, pena genliğinin küçük tutulmasına ve tel geçişlerinin ayrı çalışılmasına bağlıdır.
Sistemli yaklaşım tek başına müzik üretmez. Buna karşılık klavyeyi az sayıda ilişkiyle tarif etmek, doğaçlama sırasında düşünme yükünü azaltır.