Steve Vai'nin çalışında teknik, ulaşılacak bir sınır olarak değil, belirli bir sesi elde etmenin aracı olarak durur. İcrası hız kadar tını üzerine kuruludur.
Ses arayışının ilk katmanı titreşim kolundadır. Kol yalnız sesi aşağı çekmek için değil, bir notayı yukarı itip geri bırakmak, akorun tamamını dalgalandırmak ve iki ses arasında kesintisiz geçiş yapmak için kullanılır. Böyle bir kullanım, köprünün iki yöne de hareket edebildiği ve akordun kilitlendiği bir düzenek ister; aksi hâlde çalgı akortta kalmaz.
İkinci katman yedi telli çalgıdır. Eklenen pes tel, standart akordun altına bir dörtlü daha ekler ve sol elin aynı pozisyonda daha geniş bir ses alanına ulaşmasını sağlar. Bunun armonik karşılığı, akorun kökünü bırakmadan üst seslerle çalışabilmektir.
Üçüncü katman notanın söylenişidir. Vai'nin uzun seslerinde vibrato sabit genlikte kalmaz; ses önce düz tutulur, sonra genişleyen bir salınıma girer. İnsan sesindeki ifadeye yaklaşan bu kullanım, teknik dağarın müzikal amacını gösterir.
Yazı tarafında alışılmadık ölçüler ve ani tonalite değişimleri sık görülür. Dinleyici için zor olan bu yapılar, icracı için saymayı değil içten hissetmeyi zorunlu kılar.
Bu dağarla çalışan bir kursiyer için ilk basamak akort kararlılığıdır. Titreşim kolunu kullanan bir çalgı doğru kurulmadığında, çalışmanın tamamı akort düzeltmekle geçer.