Blues ile rock'ın birleştiği yerde gitarın işi iki kaynaktan beslenir. Cümleler blues'tan, ses düzeyi ve doku rock'tan gelir; ikisini bir arada tutmak dengeyle ilgilidir.
Blues tarafından gelen şey söyleyiştir. Az sayıda ses, geniş bükmeler, bükülen sesin üzerinde bekleyen titreşim ve cümlenin ardından bırakılan boşluk. Bu boşluk rock dokusunda daralır. Topluluk sürekli çalar; icracının işi, boşluğu tümüyle kaybetmeden cümleyi kurmaktır.
Rock tarafından gelen şey doyumdur. Uzayan ses blues cümlesinin can damarıdır. Bu dilde bir nota bükülerek ve bırakılarak anlatılır. Doyum arttıkça bükmenin varacağı yer daha belirgin duyulur; aynı doyum, susturulmayan tellerin de duyulmasına yol açtığı için sol elin boşta kalan parmakları sürekli çalışır.
Armoni tarafında on iki ölçülük dizi korunur, ama akorlar yedili yerine kök ile beşliden kurulur. Üçlü sesin düşürülmesi, dizinin blues kimliğini ezgiye bırakır; gitar zemini verir, kararsız üçlü soloda duyulur.
Ritim tarafında bölünme çoğu zaman eşitlenir. Blues'un sallanan bölünmesi rock dokusunda düzleşir; aynı notalar eşit bölünmeyle çalındığında tür değişir ve bu, iki dil arasındaki en açık sınırdır.