Kırklı yılların sonunda cazın hızlı ve yoğun dilinin karşısında daha ölçülü bir anlayış gelişti. Cool jazz adıyla anılan bu kol, gürlüğü ve atağı geri çekerek dinleyiciyi başka bir yere çağırır.
Gitar tarafında ilk fark tınıdadır. Kemerli kapaklı bir çalgı, sapa yakın manyetik, kısılmış tiz denetimi ve doyumsuz bir amfi; atağın kenarı yumuşar ve nota yuvarlak açılır. Pena tele yüzeysel girer. Üst doğuşkanlar zayıflar.
İkinci fark çizgi yoğunluğudur. Notalar seyrektir, cümleler kısadır ve aralarında boşluk bırakılır. Aynı akor dizisi üzerinde daha az nota çalmak, her notanın seçilmiş olmasını gerektirir.
Üçüncü fark ritmik yerleşimdir. Vuruşların bölünmesi eşit olana yaklaşır ve vurgu yumuşar; çizgi ileri atılmaz, vuruşun biraz arkasında durur. Bu yerleşim dinleyicide dinginlik etkisi üretir.
Dördüncü fark armonidir. Akorlar üst renk sesleriyle kurulur ama gerilim sesleri yumuşak dizilişlerle verilir; yarım ses yürüyen iç sesler bu dokunun akışkanlığını sağlar.
Bu dili çalışan bir kursiyer için zorluk teknikte değildir. Az nota ile uzun bir bölüm taşımak, hızlı çalmaktan daha çok karar ister.