Manuş caz, Orta Avrupa'daki Roman topluluklarının müziği ile Amerikan caz dağarının birleşmesinden doğdu. Gitar bu dilde hem ritmi hem soloyu taşır ve topluluk çoğu zaman davulsuz çalışır.
Ritim tarafında kullanılan düzen türün omurgasıdır. İki ritim gitarı dört vuruşu eşit tutar; her vuruş kısa kesilir ve araya sessizlik girer. Vuruştan hemen sonra sol elin akoru hafifçe gevşetmesi bu kesmeyi sağlar. Davulsuz bir toplulukta zamanı taşıyan şey bu süreklilik olur.
Solo tarafında sağ el tekniği belirleyicidir. Pena tele yukarıdan ve ağırlıkla girer; tel değişiminde aynı yönde devam edilir. Ardışık teller tek bir harekette çalınır. Bu tutuş, kalın bir pena ve yüksek tel yüksekliğiyle birlikte düşünülür.
Ezgi malzemesi minör tonların ağırlığını taşır. Azaltılmış akorlar geçiş olarak kullanılır, kromatik yaklaşımlar sık görülür ve arpejler çizginin iskeletini kurar.
Çalgı tarafında kullanılan gitarlar kendi ailesindendir. Gövde büyük, ses deliği oval ya da D biçiminde, tel yüksekliği fazladır; çelik teller ve kalın pena ile birlikte kuru, öne çıkan bir ses verir.
Bu dili çalışan bir kursiyer için ilk basamak ritimdir. Solo kalıpları bilinse bile, dört vuruşluk kesik eşlik oturmadan topluluk içinde durulamaz.