İki gitarlı topluluklarda asıl sorun gürlük değil, aynı alanı doldurmaktır. Aynı akoru aynı bölgede çalan iki gitar birbirini büyütmez, bulanıklaştırır.
İlk çözüm bölge ayrımıdır. Bir gitar akoru açık pozisyonda, diğeri aynı akoru sap üzerinde başka bir dizilişle çalar; sesler farklı bölgelere dağıldığı için doku genişler. Kapo kullanmak da aynı işi görür ve açık tellerin çınlamasını korur.
İkinci çözüm doku ayrımıdır. Biri akorları tam vuruşlarla çalarken diğeri arpej ya da tek sesli bir hat sürdürür. İki gitarın da aynı ritmi çalması, davul ve basın yerini kapatır.
Üçüncüsü armoni ayrımıdır. İkinci gitar ana ezginin altında üçlü ya da altılı aralıkla yürüyen bir hat çalar. Aralıklar sabit tutulmaz; tonun gerektirdiği yerde büyük, gerektirdiği yerde küçük üçlü kullanılır. İkinci hat dizi içinde kalır.
Dördüncüsü zaman ayrımıdır. İki gitarın tam olarak aynı anda vurması beklenmez; biri vuruşun biraz önüne, diğeri arkasına yerleşir ve doku genişler. Bu fark bilinçli olduğunda genişlik, denetimsiz olduğunda dağınıklık üretir.
Çalışmada ölçü, iki gitarın ayrı ayrı çalındığında da anlamlı olmasıdır. Yalnız birlikte duyulduğunda iş gören parçalar, kayıtta zayıf kalır.